Soms weet je dat er iets speelt.

Je ziet het aan je kind.

Aan een leerling.

Aan iemand die je begeleidt, privé of in je werk.

Of misschien herken je het bij jezelf.

Er is onrust.

Een angst. Pesten, Nare gebeurtenis, Doemscenario.

Steeds dezelfde gedachten.

Een gebeurtenis die blijft terugkomen.

Moeite met leren.

Moeite met onthouden.

Een vol hoofd.

Of juist het gevoel dat woorden tekortschieten.

Je probeert te begrijpen wat er aan de hand is.

Je zoekt informatie.

Leest boeken.

Voert gesprekken.

Probeert verschillende manieren.

En toch blijft soms het gevoel bestaan dat je nog niet kijkt naar wat werkelijk verschil maakt.

Want wat als het niet gaat om wat iemand heeft meegemaakt?

Maar om de manier waarop die ervaring is onthouden?

Wat als je anders mag, durft, kunt en wilt kijken? En doen.

Ieder mens beschikt over een eigen binnenwereld waarin herinneringen, kennis, gebeurtenissen en verwachtingen op een unieke manier zijn opgeslagen. Dat is een feit. Iedereen is immers anders.

En wat als juist daar mogelijkheden liggen die vaak over het hoofd worden gezien?